เเม่เหยี่ยวเป็นทุกข์ใจนักที่เห็นลูกนกเหยี่ยวของตน
นอนป่วยมาหลายวันเเล้ว เมื่อลูกนกมีอาการทรุดหนัก
ลงทุกวัน เเม่เหยี่ยวก็ร่ำไห้ สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ
ลูกนกจึงเอ่ยขึ้นว่า "อย่ามัวร้องไห้เลย เเม่จ๋า เเม่ลอง
ไปไหว้บนบาน เทพยดา ที่ศาลสิจ๊ัะ ท่านจะได้ช่วยชีวิตลูก
ท่านจะได้ ช่วยให้ลูกหายเจ็บไข้" เเม่เหยี่ยวฟังเเล้วก็
ยิ่งร้องหนักขึ้นเเล้วว่า "เเม่ก็อยากทำเช่นนั้นจ่ะลูก
เเต่เเม่ไปขโมยอาหาร ที่คนนำมาถวาย ท่านทุกๆวัน
เเล้วเทพยดาจะช่วยเรา ทำไมล่ะ โธ่เอ๊ย! เเม่ไม่น่าทำ
เช่นนั้นเลย ไม่ควรไป ขโมยของท่านเลย"
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "เมื่อสำนึกความผิดได้ บางครั้งก็สายเกินไป
